समय कसैका लागि रोकिँदैन, न त यो फुटबलका महानायक क्रिस्टियानो रोनाल्डोका लागि नै रोकियो। डलासमा स्पेनसँग पोर्चुगलको हार केवल एउटा खेलको समाप्ति थिएन, बल्कि आधुनिक फुटबलको सबैभन्दा जिद्दी र महत्वाकांक्षी साम्राज्यको अवसान थियो। ४१ वर्षको उमेरमा पनि ‘आफू नसकिएको’ प्रमाणित गर्न मैदानमा उत्रिएका रोनाल्डोको त्यो अन्तिम आँसुले खेलकुदको एउटा शाश्वत सत्यलाई उजागर गरेको छ— खेलमा खेलाडी जतिसुकै महान् भए पनि समयको गति र उमेरको खेलभन्दा माथि कोही हुन सक्दैन। आलोचकहरूले उनलाई ‘टोलीका लागि बोझ’ र ‘तथ्याङ्कमा कमजोर’ सावित गरिरहँदा पनि रोनाल्डोले देखाएको मैदानप्रतिको भोक र जिजीविषा आफैँमा एउटा कुरुप तर सुन्दर रोमान्टिक गाथा थियो।
यो खेलले केवल पोर्चुगलको विश्वकप यात्रा मात्र टुङ्ग्याएन, फुटबल इतिहासकै सबैभन्दा प्रतीकात्मक ‘विरासत हस्तान्तरण’ (Passing of the torch) को साक्षीसमेत बनायो। एकातिर ४१ वर्षीय रोनाल्डो आफ्नो अन्तिम विश्वकपको मैदानबाट आँसु झार्दै बाहिरिँदै थिए भने, अर्कोतिर भर्खरै १९ वर्षमा टेक्दै गरेका स्पेनका लामिन यामाल उनलाई अँगालो हालेर बिदाइ गरिरहेका थिए। यामाल जन्मिनु अगाडिदेखि नै रोनाल्डोले विश्वकप खेल्न सुरु गरिसकेका थिए। हिजो रोनाल्डो जे थिए, आज यामाल त्यही सपना बोकेर दौडिरहेका छन्। यो अँगालो केवल दुई खेलाडीबीचको सान्त्वना थिएन, यो त फुटबलको एउटा सुनौलो युगले अर्को उदीयमान युगलाई सुम्पिएको मौन विरासत थियो।
अन्त्यमा, रोनाल्डोको यो बिदाइले फुटबल बजार र भावनात्मकता (रोनाल्डो-मेनिया) बीचको द्वन्द्वलाई पनि प्रस्ट पारेको छ। मैदानभित्र रोनाल्डोले बल छुन संघर्ष गरिरहँदा मैदानबाहिर उनकै एउटा झलक पाउन राजमार्गहरू ठप्प हुनुले के प्रमाणित गर्छ भने— रोनाल्डो अब केवल एक खेलाडी मात्र रहेनन्, उनी विश्व खेलकुदकै एउटा विशाल संस्कृति बनिसकेका छन्। तथ्याङ्कले उनलाई यस विश्वकपमा असफल देखाउला, कोचको रणनीतिमा उनी फिट नभएका होलान्, तर खेल जीवनको यो अन्तिम निराशाले उनको २३ वर्षको गौरवशाली विरासतलाई धमिलो बनाउन सक्दैन। आँसुमा डुबेको यो बिदाइले रोनाल्डोको खेललाई विश्राम दिएको होला, तर फुटबल इतिहासको पानामा उनको नामलाई ‘अमर’ बनाइदिएको छ।
