२०८३ भाद्र २१, आईतवार ९:५८
२०८३ भाद्र २१, आईतवार ९:५८
समय कति निर्दयी हुँदो रहेछ! हिजोसम्म आँखाअगाडि देखिएका दृश्यहरू आज सम्झनाको धमिलो पर्दाभित्र लुकेर बस्दारहेछन्। कुनै बेला हामीले सामान्य ठानेका वस्तुहरू नै पछि गएर जीवनका सबैभन्दा अमूल्य सम्पत्ति बन्न पुग्दा रहेछन्। त्यतिबेला हामीलाई के थाहा- समीको एउटा रुख, विद्यालयको एउटा घण्टी, कक्षाकोठाको एउटा झ्याल, चौरको एउटा कुनो र गुरुको एउटा मुस्कान पनि कुनै दिन हाम्रो सम्पूर्ण बाल्यकालको प्रतीक बन्नेछ भनेर! त्यो समीको रुख... अनि अलि पर डुन्डाएर झुन्ड्याइएकाे त्यो भिमकाय घण्टी... आज दुवै इतिहास भइसके... विकास आवश्यक छ। समयसँगै संरचना फेरिनुपर्छ। पुराना भवन भत्किन्छन्, नयाँ भवन बन्छन्। साँघुरा बाटाहरू फराकिला हुन्छन्। पुराना रुखहरू ढल्छन्, नयाँ बिरुवाहरू रोपिन्छन्। संसार अघि बढ्छ।…